ON THE GROUND
Διασχίζοντας το Ποτάμι και Ανεβαίνοντας στη Σιταποθήκη
Τι συμβαίνει πραγματικά μόλις φτάσετε — η διάσχιση του ποταμού, η ανάβαση μέσα από τα σοκάκια του ksar μέχρι τη σιταποθήκη στην κορυφή, και οι οικογένειες που εξακολουθούν να το αποκαλούν σπίτι τους.
Δες εκδρομές στο Αΐτ Μπεν Χαντού στο GetYourGuide ↗Δύο χωριά, ένα ποτάμι
Οι περισσότεροι επισκέπτες φτάνουν πρώτα στο νεότερο χωριό στην απέναντι όχθη του ποταμού Ουνίλα, όπου σταθμεύουν αυτοκίνητα και λεωφορεία και μια σειρά από μικρά καταστήματα, καφέ και ξενώνες εξυπηρετούν τους εκδρομείς της ημέρας. Το ιστορικό ksar βρίσκεται ακριβώς απέναντι, στην άλλη όχθη — ένας πραγματικά ξεχωριστός τόπος, όχι προέκταση του σύγχρονου χωριού, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο διατηρεί ακόμη την όψη του. Η διάσχιση του ποταμού είναι η στιγμή που η επίσκεψη ξεκινά ουσιαστικά. Ο χρόνος που αφιερώνει μια περιήγηση σε κάθε πλευρά ποικίλλει — ορισμένες ομάδες μόλις που κάνουν μια στάση στο σύγχρονο χωριό, ενώ άλλες προβλέπουν στάση για γεύμα ή επίσκεψη σε εργαστήριο χειροτεχνίας πριν ή μετά τη διάσχιση.
Crossing the Ounila
Ένας πεζός διάδρομος, που ολοκληρώθηκε το 2011, διασχίζει το ποτάμι, ενώ χρησιμοποιούνται επίσης παλαιότερες πέτρες διάβασης κατά μήκος της κοίτης — είναι αυτή η διάβαση, με τα πόδια, που τόσες πολλές κινηματογραφικές παραγωγές έχουν χρησιμοποιήσει ως πλάνο καθιέρωσης. Μετά από έντονη βροχή, ο Ounila μπορεί να ανέβει και να κυλήσει πιο γρήγορα απ' ό,τι φαίνεται, οπότε αυτό είναι ένα σημείο της επίσκεψης όπου πραγματικά αξίζει να ακολουθήσετε τον οδηγό σας αντί να αυτοσχεδιάσετε έναν συντομότερο δρόμο πάνω από τις πέτρες. Όπως και να έχει, πρόκειται για μια σύντομη διάβαση με τα πόδια και όχι για οποιοδήποτε εμπόδιο στην ημέρα.
Η ανάβαση μέσα από το ksar
Μόλις περάσετε απέναντι, η διαδρομή προς το ksar ανεβαίνει μέσα από στενά χωμάτινα σοκάκια ανάμεσα στις κασμπάχ, πάνω από ανώμαλα σκαλοπάτια και πλαγιές λειασμένες από αιώνες χρήσης, κερδίζοντας πραγματικό υψόμετρο πριν ολοκληρωθεί. Δεν είναι τεχνική ανάβαση, αλλά είναι γνήσια — χαλαρές επιφάνειες, ήλιος με ελάχιστη σκιά για το μεγαλύτερο μέρος της ανόδου, και αρκετά σκαλοπάτια ώστε τα γερά, κλειστά παπούτσια να έχουν εδώ πολύ μεγαλύτερη σημασία απ' ό,τι στα περισσότερα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι ξεναγοί συνήθως κρατούν χαλαρό ρυθμό και σταματούν σε σημεία θέας στην άνοδο. Όποιος έχει κινητικά ζητήματα καλύτερα να ρωτήσει τον ξεναγό του για τη διαδρομή εκ των προτέρων παρά να την ανακαλύψει κατά την άφιξη.
Η κορυφή και η θέα της
Η ανάβαση τελειώνει στο agadir, τον παλιό οχυρωμένο σιτοβολώνα στην κορυφή του ksar, και η ανταμοιβή είναι η θέα: η κοιλάδα Ounila απλώνεται από κάτω, φοινικόδαση κατά μήκος των όχθων του ποταμού, το σύγχρονο χωριό απέναντι από το νερό και οι γυμνοί λόφοι των πρόποδων του Atlas πέρα. Είναι η κλασική φωτογραφία του Aït Benhaddou για καλό λόγο — από το επίπεδο του εδάφους στα σοκάκια, η κλίμακα του ksar και το τοπίο του είναι πολύ δυσκολότερο να εκτιμηθούν.
Οι οικογένειες που ζουν ακόμη εκεί
Αρκετές οικογένειες ζουν ακόμη όλο τον χρόνο μέσα στο ιστορικό ksar, σε κασμπάχ που η δική τους φροντίδα βοηθά να διατηρηθούν όρθιες. Μερικές λειτουργούν μικρούς πάγκους με χειροτεχνήματα, υφάσματα ή τσάι κατά μήκος της ανόδου, κάτι που είναι ένας λογικός τρόπος να στηρίξετε τους ανθρώπους που πραγματικά συντηρούν τον χώρο. Όπως σε κάθε κατοικημένο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, ισχύουν οι συνήθεις ευγένειες: ρωτήστε πριν φωτογραφίσετε κατοίκους κατά πρόσωπο και αντιμετωπίστε τα σοκάκια ως το σπίτι κάποιου, όχι μόνο ως φόντο. Ο αριθμός τους έχει μειωθεί σταθερά με τις δεκαετίες, κι αυτή είναι ακριβώς η αργή διάβρωση που οι συνεχιζόμενες εργασίες αποκατάστασης του χώρου προσπαθούν να αντισταθμίσουν.
Ερχόμενοι από το Μαρακές ή από τον νότο
Σχεδόν όλοι όσοι διαβάζουν αυτό φτάνουν πιθανότατα με ημερήσια εκδρομή από το Μαρακές μέσω του περάσματος Tizi n'Tichka, αφού από εκεί ξεκινά η συντριπτική πλειονότητα των εκδρομών. Αν όμως η διαδρομή σας στο Μαρόκο σάς φέρνει ήδη στο Ouarzazate ή πιο νότια — ίσως επιστρέφοντας από την έρημο — το Aït Benhaddou είναι μια σύντομη, εύκολη παράκαμψη από εκεί, χωρίς τη μεγάλη διάσχιση του Atlas, και πολύ λιγότερο απαιτητική από την πλήρη ημέρα από το Μαρακές. Και προς τις δύο κατευθύνσεις καταλήγετε στην ίδια διάβαση του ποταμού και στην ίδια ανάβαση μέσα από το ksar — η μόνη πραγματική διαφορά είναι πόσο μακριά ταξιδεύετε για να φτάσετε στην κοντινή όχθη.